Verslag
Kopfkino #7 stond in het teken van delen. Het delen van favoriete designfilms van onze gast Marijke de Bie. En het belang van het delen als het gaat om creatieve vrijheid, wat wordt betoogd in de hoofdfilm: "RIP, a remix manifesto'.
Na het vertonen van de trailer van het FILM + DESIGN Festival, 2010 waarvan de Bie de initiator is, vertelde ze dat ze het altijd leuk heeft gevonden om kleine nichefilms op te sporen en deze te tonen aan een breder publiek.
Ze houdt van het werk van de onlangs overleden modekoning Alexander McQueen en van Gareth Pugh die film inzetten om hun ontwerpen te presenteren in hun shows en op het internet. Alhoewel de Bie een blauwe maandag mode studeerde, praktiseerde ze het vak van modeontwerper nooit, maar in haar filmische keuzes is haar liefde voor mode nog goed te voelen.
Na de vertoning van Inez & Vinoodh shoot 'Kate Moss for Balmain', een videoregistratie van een fotoshoot die verder uitgewerkt is met een sierlijke animatie, stelde Verweij de prangende vraag: “Maar wie is nou de auteur van dit werk? Is het de fotograaf, de filmmaker, de stylist of de animatietekenaar? Deze vraag vormde de opmaat voor de discussie die ook na de hoofdfilm zou opleven. Auteurschap wordt steeds moeilijker vast te stellen, en steeds vaker is er sprake van gedeeld auteurschap.
De auteurschapvraag was (dus) ook de kern van de hoofdfilm van deze Kopfkino: 'RIP, a remix manifesto'. Volgens de filmmakers is copyright de dooddoener als het gaat om creatieve vrijheid. Copyright zou ons weerhouden om te delen en voort te bouwen op de geschiedenis, terwijl terugkijken en voortbouwen een natuurlijk onderdeel is van creatieve processen. De film focust voornamelijk op de artiest Girl Talk, die muziek maakt (lees: bij elkaar jat) van samples van andere artiesten.
In de levendige discussie die erop volgde was het publiek er unaniem van overtuigd dat het (ongewild) delen van creatieve uitingen een proces is dat niet tegen te houden is. De film kan zelfs als ‘achterhaald’ worden beschouwd. “Het delen is al lang gaande?”. Architectuur zou volgens sommigen echter niet geraakt worden door deze kwestie, maar “Het is in de architectuur niet chique om te kopiëren”. Volgens een van de bezoekers “gaat copyright ook niet over de artiest of kunstenaar zelf, maar over de mensen die er geld aan willen verdienen”. De beroepsgroep lijkt veel milder dan de huidige wetgeving: 14 jaar copyright op een product is te overzien, maar 70 jaar is overdreven. Een product is nu maar kort van jou en de 3-d printer komt er ook aan”. Er zit niets anders op dan te accepteren dat delen nu eenmaal bij het creatief proces hoort, mits er op een ‘gezonde’ manier mee om wordt gegaan. Misschien moet er naast ‘fair use’ ook maar zoiets zijn als ‘fair exploitation’.
Verslag: Shafelly Snijders
